Veertig jaar Hobbitstee.

Uitbundige bloei; wild, ruig, niet te veel aan doen en het is een paradijs voor bijen, vlinders, hommels, zweefvliegen, krekels, sprinkhanen, vogels...........

En iets verderop een weelde aan meer dan dertig soorten groenten, een zee aan bloeiende eenjarigen..... En nu winter, rust, kale bomen en afstervend organisch materiaal.

Twee stukjes grond binnen de Hobbitstee; een wilde bloemenweide en de moestuin.. Ik geniet met volle teugen als ik er door heen loop, erin werk, zaai, plant, waarneem, oogst en eet. Er zijn momenten dat ik de dagelijkse onrust van werk buitenshuis, inkomen, te veel willen, plaats laat maken voor het bewust kijken en voelen wat er in mij en om mij heen gebeurt. Verwondering valt me ten deel. Nieuwsgierigheid. Zorg voor de aarde. Ik ervaar verbinding met lucht, water, planten, omdat ik adem, drink en eet. Ik zorg voor de planten en de planten voor mij. Het wonder op de deurmat of zo je wil in de eigen tuin. Voor mij zit het wonder in de onttovering. In de demystificatie. Ik laat de gedachten die ik over alles en nog wat heb gaan en kijk naar wat er dan over blijft. Leegte die ruimte is. Leeg van oordelen, geloof, aannames, hoop. Adem die beweegt, in en uit, is voor mij het mooiste voorbeeld dat leven zich alleen maar kan afspelen in het nu; probeer maar eens te stoppen met de bedoeling die ademhalingen morgen in te halen.

Idealen kunnen makkelijk, weet ik uit eigen ervaring, illusies worden. Verwachtingen, teleurstelling. Hoop, gekwetstheid. Dat eindigt bijna altijd in aanpassing. Veertig jaar Hobbitstee herbergt dat gevaar voor mij ook wel enigszins. En dat vraagt zorg, aandacht, en mededogen. Hoe geef ik vorm aan dat tijdloze element van de Hobbitstee dat gaat over bewustzijn, milieu, en vernieuwing? Vanuit een 'moeten' gaat niet omdat dat mijns inziens bewuste aandacht en eigen verantwoordelijkheid in de weg staat. De 'moetens' van economische groei en consumeren voorbij. Vanuit de behoefte aan zorg voor de aarde en aan betekenis geven, dat komt voor mij al een stuk dichter bij. Komt een nieuw en duurzaam groepsgebouw als een bijdrage aan het milieu en wellicht meer nog aan bewustwording, dichterbij? Ik zie ook waar we nu zijn. Klein en kwetsbaar, dat groepje Hobbits. Dit jaar vertrokken drie bewoners. Over veertig jaar Hobbitstee is zo veel te zeggen. Of dat wat toevoegt betwijfel ik. En nu? De Hobbitstee als zodanig bestaat niet. Er zijn binnen de Hobbitstee mensen nodig die vormgeven, scheppen. Die de eenvoud van het leven durven te leven en uit te dragen.

Die durven te zeggen " accomplish more by doing less" en dat voor 100%.

Theo

Wintergast op de Hobbitstee

De Hobbitstee 'volg' ik al heel lang - zij het dan vooral vanaf een
afstand. De afgelopen twintig jaar ben ik hier regelmatig geweest, met
grote tussenpozen. Op fietsvakanties in de zomer als kampeergast in
m'n eigen tentje, in een van de (toenmalige) woonwagentjes, in de tipi
of in de herberg. Soms als deelnemer aan activiteiten van de
Hobbitstee zelf of georganiseerd door anderen. Afgelopen jaar deed ik
een paar keer mee aan een meewerkweekend - een heel leuke manier om
samen met anderen heel concreet een steentje bij te dragen aan deze
unieke plek. Elk bezoek gaf weer nieuwe indrukken, ontmoetingen,
gesprekken en ervaringen. Mijn band met de hobbits en met de
Hobbitstee groeide. Wat een fantastische plek - wat een aardige
mensen, en: wat een kracht en doorzettingsvermogen om deze unieke plek
telkens weer te laten meebewegen in de maalstroom van de tijd en de
ontwikkelingen. Voor mij was - en is - het ook telkens weer een plek
om inspiratie op te doen en nieuwe energie op te laden. Deze winter
had ik de kans om wat langer op de Hobbitstee te verblijven. De Shanti
(naast de Zonnesteen) stond tijdelijk leeg in afwachting van nieuwe
bewoners. Omdat ik toe was aan wat rust en om geconcentreerd aan
allerlei dingen te kunnen werken, kon ik een poosje terecht in dit
knusse huisje met wijds uitzicht.

Ik woon in Eindhoven en werk bij Omslag, Werkplaats voor Duurzame
Ontwikkeling. Een drukke baan op een dynamische plek in de stad: een
multifunctioneel woon-werkpand in een voormalig klooster waar zeven
maatschappelijke organisaties zijn gehuisvest. Ik woon op de plek
waar ik werk - veel privacy is er niet, maar we hebben gelukkig wel
een grote tuin. Bij Omslag kom ik veel mensen tegen die op zoek zijn
naar vormen van gemeenschappelijk wonen, liefst buiten de grote stad.
Dan is de Hobbitstee soms een plek waar ik naar verwijs.
Qua idealen is er veel verwantschap tussen Omslag en de Hobbitstee:
Omslag is een sterk naar buiten gerichte netwerkorganisatie en
activiteitenplek, terwijl op de Hobbitstee de focus meer is gericht op
de binnenkant van de mens, 'aardse' spiritualiteit en natuurbehoud. We
werken elk op onze eigen manier aan een mooiere wereld voor iedereen,
met hoofd, hart en handen. Ook dat schept een band.

Bij aankomst op De Hobbitstee, half november, voelde ik me direct
thuis. Voorzien van een stapel werk, mijn djembe, wat favoriete cd's
en mijn laptop nam ik mijn intrek in de Shanti:
een compleet huisje met een warme kachel, een keukentje en een
slaapzolder. De hectiek van de grote stad is ver weg. Hier geen
rinkelende telefoons, wel veel achter het beeldscherm, maar ook: ruime
vergezichten - met bijbehorende ruimte in mijn hoofd. In plaats van
vluchtelingen die aanbellen voor onderdak, staat er op De Hobbitstee
een ree aan je voordeur te knabbelen. Geen rumoerige bovenburen, maar
overtrekkende vluchten ganzen. En diepdonkere nachten. Tussen mijn
werk door - in schreef veel voor ons tijdschrift ZOZ - maak ik op een
weer heel andere manier kennis met De Hobbitstee - nu wat meer van
binnenuit. Ofschoon ieder hier zijn/haar eigen leven leeft en
huishouden voert, zijn er toch allerlei geplande en niet geplande
gezamenlijke activiteiten: samen eten op woensdagavond, met daarna de
wekelijkse groepsvergadering; meewerkdagen, seizoensvieringen,
verjaardagen, een kerstbrunch en zoveel andere momenten. Met alle
bewoners heb ik korte of langere gesprekken, soms ook erg
persoonlijke. Ik hoor over de perikelen met gemeenteambtenaren; over het combineren van(gedeeld) ouderschap met werken buitenshuis, tijd voor persoonlijke ontwikkeling en verantwoordelijkheden op de Hobbitstee; over
persoonlijke wensen en idealen; over het leven op de Hobbitstee, de
behoefte aan meer bewoners... En ik vertel over Omslag en over mijn
eigen leven. Op Huzur's verjaardag ontspint zich spontaan een levendig
en filosofisch gesprek, als reactie op Theo's idee om weer politieke
cafe's te gaan organiseren. Tijdens Masja's verjaardagsfeestje spelen
we bingo, met een tafel vol (tweedehands) prijzen die door iedereen
zijn ingebracht. Samen met de kinderen spelen we de volgende dag het
spelletje Weerwolf.
De individuele postbakken puilen soms uit... Ook deze 'oase van rust'
kent zijn eigen hectiek; iedereen heeft het druk met van alles,
waardoor er weinig energie overblijft voor allerlei noodzakelijke
klussen, en om ook nog eens een breder activiteitenaanbod te
ontwikkelen. Die wens is er wel, zeker in combinatie met de plannen
voor nieuwbouw van een herberg met woonruimte voor meer bewoners.
Zulke grote plannen... Het vergt veel van de huidige bewoners; de
groep is te klein om alles wat daarbij komt kijken op eigen kracht te
managen. De hoop is gevestigd op nieuwe bewoners, die een flink deel
van hun tijd en energie kunnen investeren in (de toekomst van) de
Hobbitstee. Ik wou dat ik die tijd had, het lijkt me een geweldige
uitdaging, maar tja... ik woon in Eindhoven.
Tijdens mijn 'retraite' heb ik ook hierover veel gemijmerd, en ook
gepraat met sommige hobbits. Wat zou dan wel mijn bijdrage kunnen
zijn? Ik wil in ieder geval mijn netwerken en contacten inzetten om
meer mensen met de Hobbitstee te laten kennismaken. Ook zie ik
allerlei mogelijkheden voor (meerdaagse) activiteiten die volgens mij
perfect op de Hobbitstee passen. Zou er een kring van actieve vrienden
te vormen zijn die op onderdelen taken op zich willen nemen? Ik denk
het wel. Dit is misschien een aardig gespreksonderwerp tijdens een van
de komende meewerkdagen of -weekends.

Begin januari ontruim ik de Shanti weer, zodat Eric Groen - aspirant
hobbit! - er zijn intrek kan nemen. En ik 'verhuis' weer terug naar Eindhoven. Met nieuwe energie en met de Hobbitstee nog dichter bij mijn hart. Ik kom snel weer terug. Tot ziens lieve hobbits, prachtige Hobbitstee en fijne Shanti. Dank jullie wel voor de gastvrijheid, jullie warme aandacht, vertrouwen en liefde.

Met hartegroet van Marta Resink
mail: martaresink@gmail.com

PS: meer over Omslag op www.omslag.nl